Dat ze er allemaal rustig bij staan stelt Verwoerd gerust. Op een bospad doet hij de lichten van zijn terreinwagen uit. Dan parkeert hij de auto aan de kant van het pad en stapt uit, het portier doet hij zachtjes dicht.

In eerste instantie is het stil, maar na een paar minuten hoort Verwoerd steeds meer geluiden om zich heen. Een uil en het zachte geritsel in de struiken dat aangeeft dat het wild niet ver weg is. Ineens ziet hij een flauw schijnsel tussen de bomen door. Hij stapt in de auto en wacht af. De koplampen komen dichterbij en vanuit een raampje schijnt een sterke zaklamp een felle lichtbundel het bos in. Verwoerd start de motor en rijdt er rustig achteraan, na honderd meter doet hij het stopteken aan en rijdt naar de auto toe. De automobilist stopt en de Boa vraagt de bestuurder om verantwoording.

Om stropers te betrappen moet Verwoerd bij nacht en ontij door de bossen tussen Nunspeet en Ermelo patrouilleren en dan nog valt het niet mee, om de stropers te betrappen.

Overdag heeft hij een strik zien hangen, net naast de berm aan een rustige bosweg. ,,Die strik haal ik overdag niet weg, dan verplaatst het probleem zich. De stroper zal ergens anders een nieuwe strik maken. De bedoeling is om op heterdaad te betrappen."

Het stropen neemt toe, weet Verwoerd. Daar zijn volgens hem verschillende redenen voor. ,,Het gebeurt door georganiseerde groepen maar ook individueel. Het kan ook de buurman zijn. De spanning van het jagen of de kick van het dood maken van een dier zijn twee van die redenen. Maar het geld wat een edelhert oplevert, en dat is al zo'n 400 euro, wordt wel steeds meer de reden,'' meent hij.

De grote variatie in stropers en stroopmethoden maakt het er niet makkelijker op.

Verwoerd vertelt dat een Boa of boswachter een goede terreinkennis moet hebben om een strik of een val te vinden.

Dat het stropen toeneemt merken de boswachters aan verschillende feiten; steeds meer auto's op onlogische tijden in het bos, schoten die gehoord worden en het toenemen van het aantal kadavers.

Zij vinden de dode dieren in het bos en na onderzoek blijkt dan dat ze aangeschoten maar niet direct dodelijk getroffen zijn. Het dier loopt dan soms in paniek een paar honderd meter het bos in om vervolgens een akelige dood te sterven.

Ook uit cijfers van het landelijke Boa-registratiesysteem blijkt dat het stropen toeneemt. ,,Het zou wel eens het topje van de ijsberg kunnen zijn," stelt Verwoerd. Hij laat een aantal methoden de revue passeren: jachtgeweren, kruisboog, de vangkooi, de klem en de strik.

In de verschillende natuurlijke omgevingen worden ook verschillende methoden gebruikt. Op open vlakten worden windhonden ingezet terwijl in de bossen het wild wordt opgespoord met zogenaamde lichtbakken, grote schijnwerpers om het wild te verblinden, en dat is verboden.

Ook gaat de stroper met het geweer in de aanslag in het bos zitten. Dat doen ze liefst aan de rand van het bos, vanuit praktisch oogpunt, omdat de buit ook vervoerd moet worden. ,,Welke methode er ook gebruikt wordt, ze zijn in ieder geval niet diervriendelijk. Soms is een beest uren aan het martelen om los te komen en uiteindelijk sterven ze dan een gruwelijke dood," vertelt Verwoerd.

Hij loopt al 22 jaar mee in het vak; de laatste dertien jaar voor het Geldersch Landschap, en heeft het een en ander meegemaakt. Zo was iemand die stiekem een gewei uit het bos wilde meenemen zelf vast komen te zitten in een wildstrik.  www.destentor.nl